Αφελείς σκέψεις, 26 Χιλιόμετρα Βορειοανατολικά της Αθήνας

Όταν ξεκινούσα να ασχολούμαι με αυτό το blog είχα ψιλοϋποσχεθεί στον εαυτό μου ότι δεν θα πέσω στον «χθες-έφαγα-σπανακόπιττα-και-τα-κακά-μου-ήταν-πράσινα» αυτισμό απ' τον οποίο χαρακτηρίζονται τα περισσότερα από τα blog που είχα μέχρι τούδε επισκεφτεί. Παρόλα αυτά αθετώ την υπόσχεσή μου μια και η καθημερινότητα αποδεικνύεται άκρως ερεθιστική:

Πριν από λίγο επέστρεψα σπίτι. Ανηφόριζα την Κηφισίας καβάλα στο κουρασμένο εικοσάχρονο άλογό μου (ράτσας Renault 9) και κάπου στο ύψος της Κηφισιάς, εκεί που προχωρούσα αμέριμνος και υπνωτισμένος από τις αηδίες που έπαιζε ο Rock FM, ακούω ξαφνικά ένα τεράστιο, υγρό και υπόκωφο ΝΤΟΥΠ! Γυρνάω δεξιά μου και βλέπω πάνω στο πλαϊνό παράθυρο έναν πελώριο άσπρο λεκέ! Τα slackerάκια της Κηφισιάς σπάνε πλάκα, σκέφτομαι, τσαντίζομαι προσωρινά, αλλά στα 100 μέτρα μου έχει περάσει. Φτάνω στο σπίτι μου στον Άγιο Στέφανο και, προτού αρχίσω την επιχείρηση «λάστιχο», τολμάω να γευτώ λίγο από τον παχύ άσπρο λεκέ. Απλώνω το δάχτυλο, το βάζω στο στόμα και γεύομαι λίγο υπέροχο στραγγιστό (και πολύ σκονισμένο) γιαούρτι…

Και μετά σκέφτομαι ότι, αν οδηγούσα Mercedes και διέσχιζα το Αιγάλεω στο δρόμο για το εξοχικό στην παραθαλάσσια Κορινθία, το γιαούρτωμα δεν θα ‘ταν από γιαούρτι, αλλά από φρέσκο ασβέστη, κλεμμένο από το γιαπί μιας οικοδομής. Και θα έφτανα στο εξοχικό και θα ήμουν ακόμα τσαντισμένος. Αυτά.